ايشان نمىگشتند ؛ بجز درخت انجير كس سر و برگ « 118 » ايشان نداشت « 119 » . تا به چند برگ ايشان را بپوشانيد . مدّت تنعم و تلذّذ ايشان در بهشت بقول عبد اللّه بن عباس - رض - شش ساعت كه نيمروز آن‌جهانى « 120 » باشد بيش نبود - يعنى : پانصد سال اين جهانى - . و چون ايّام تلذّذ بسر آمد ، نوبت زن ايام تذلّل به در آمد ؛ صورت زوجيّت طاق شد ؛ هر يك از آدم و حوّا مبتلاى فراق شدند . هر دو از جنّت و مقام اعلى روى سوى نشيمن دنياى ادنى آوردند . آدم در زمين هند [ در بقعه‌اى كه آن را « نود » خوانند ] بر كوهى [ كه آن را « و اسم » « 121 » گويند ] بر زمين افتاده ، دوست از دوست « 122 » جدا افتاده ، و از زهاب چشم « 123 » چشمه‌اى گشاده ، فرياد : « رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا وَ إِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنا وَ تَرْحَمْنا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخاسِرِينَ » « 124 » از نهاد او برآمد ؛ چند وقت در مقام اعتذار به زبان استغفار قيام مىنمود ؛ « 125 » » و از جويبار ديده كشتزار دشت هند « 126 » آب مىداد ؛ وحوش و طيور و دد و دام و بهايم و انعام را بر زارى آدم رحمت آمد . در اين تك و پوى و جست‌وجوى جوهر نفيس « فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ » « 127 » بدست آورد . چون در توبه گشاده

--> ( 118 ) - ن : درخت انجير سر و برگ ( ش ) / درخت انجير كه سر و برگ بر ( ك ) . ( 119 ) - ن : ايشان آورد ( ك ) . ( 120 ) - ن : نيمروز آن عالمى ( ك ) . ( 121 ) - ن : وانم گويند ( ك - ش ) . ( 122 ) - ن : بر زمين افتاده از دوست ( ك ) . ( 123 ) - ن : و چشمه از آب چشم ( ت ) . ( 124 ) - ق ( س 7 - 23 ) ربنا . ( 125 ) - ن : بقدم استغفار در كار مىبود ( ش - ت ) . ( 126 ) - ن : كشتهاى دشت ( ش ) . ( 127 ) - ق ( س 2 - 37 ) فتلقى .